Wat was het fantastisch: het 25-jarige jubileumfeest van de Hermes House Band in het Nieuwe Luxor-theater…

Het begon overdag met de generale repetitie op het podium in het Nieuwe Luxor. Voor het eerst kregen we een idee van hoe de show er dan echt uit ging zien. Achter het grote podium bevonden zich drie etages die gevuld werden met muzikanten.  In totaal stonden er tachtig muzikanten op de podia!

Op de begane grond de muzikanten van het Rotterdam Ensemble, daarachter een etage voor de pianist, de drummer, de bassist en de gitarist. Daar nog eens achter kwam de 5-koppige blaassectie te staan en op het achterste en hoogste podium het koor dat gevormd werd door de gehele cumulatieve zangsectie van alle oud-hhb’ers. Een dikke lichtshow, een immens videoscherm en zilveren en zwarte doeken maakten het plaatje compleet.

De show begint. Het Rotterdam Ensemble opent met een klassiek stuk van een kleine tien minuten. Het publiek begint zich af te vragen of ze wel bij het goede concert zitten. Dan horen ze een paar bekende noten: de 5e symfonie van Beethoven wordt ingezet.

Opeens verdwijnt een groot zwart scherm in het plafond en komen de eerste HHB-ers tevoorschijn. De drummer begint te beuken en ook overige instrumenten vallen in.

Zenuwachtig loop ik het podium op maar nadat ik de eerste paar noten gezongen heb en ik het gejuich hoor opkomen vallen die meteen van me af.

Ook Jaap, mijn voorganger in de band, komt het podium op en zingt mee, wederom klinkt applaus. Na When I get you alone, begeleid door een samenspel van band en orkest, is het de beurt aan de zangeressen. Ook bij de Music / Disco Inferno-medley is het samenspel tussen de HHB en het Rotterdams Ensemble ronduit fantastisch te noemen en ook de vijf man sterke blazerssectie komt in deze combinatie goed tot z’n recht.

Bij de volgende nummers is het niet anders: Bad Girls en Lady Marmalade (gezongen door alle oud-zangeressen) klinken geweldig en de sfeer zit er goed in, zoals men van de HHB gewend is.

Dan volgen de oud HHB zangers met You’ve lost that loving feeling en het stevig rockende Sharp dressed man. Het publiek blijkt aangestoken door het virus en het duurt niet lang of alle 1500 man zijn opgestaan uit hun stoelen en breken het Luxor bijna af. Ja hoor, de Hermes House Band is er weer!

Alle oud-HHB’ers krijgen hun aandeel in de show en in de coulissen staan ze als een grote familie met de armen om elkaar heen, onder de indruk van hoe mooi de avond nu al is… Na een klassiek intermezzo van het Rotterdam Ensemble mag de HHB International het podium betreden. Oude klassiekers als I will survive en Que Sera maken het wederom onmogelijk voor het publiek om stil te blijven zitten.

Inmiddels lopen we bijna tegen het eind van het dik anderhalf uur durende spektakel. De gevoelige snaar wordt nog even getokkeld door oud-zanger Olaf Croon met de nummer 1 uit de Rijnmond-hitlijst Rotterdam, begeleid op piano door HHB-Godfather Mark Snijders.

Dan is de grote finale: alle aanwezige oud-HHB’ers komen het podium op en brengen een waanzinnige versie van All you need is love!

Het publiek is uitzinnig en heeft duidelijk geen genoeg van onze muziek want 5 minuten later staan de foyers van het theater afgeladen vol voor een onvergetelijke afterparty: een reis door de tijd met  optredens van elke oude HHB-bezetting.

Het feest duurt tot in de late uurtjes: WAT een avond!

Namens de Hermes House Band,

Marek Kruszel (huidig zanger)